To the content
Information and contact with fellow sufferers for everyone with Sjögren's disease
Leven met Sjögren

The story of Hennie Waalboer

News

As if there are always sand and hair in her eyes. She is almost deaf and chronically tired.


Alsof er altijd zand en haren in haar ogen zitten.
Ze is bijna doof en chronisch moe.
Dit zijn slechts enkele verschijnselen van de auto-immuunziekte Sjögren waaraan Hennie Waalboer lijdt. “Zolang het beheersbaar blijft, ben ik gelukkig”.
 
Door deze ziekte zijn mijn peesaanhechtingen en traan- en speekselklieren altijd ontstoken. Ook in andere organen kunnen ontstekingen voorkomen. Hierdoor heb ik vrijwel geen tranen of speeksel en mijn lichaam doet pijn, van mijn oorlellen tot tenen.
Vanwege de chronische vermoeidheid die Sjögren met zich meebrengt, kan ik me dagelijks maar anderhalf uur inspannen.
 
Sjögren kan ook voor Interstitiële Cystitis (IC) zorgen. Een ziekte waardoor het lijkt alsof ik blaasontsteking heb, maar dan zonder de bacteriële infectie. Ik heb altijd het gevoel alsof ik moet plassen. En het doet pijn.
Alsof dat nog niet genoeg is, heb ik astma en een aangeboren hart- en vaatziekte.
 
In 2005 zijn Sjögren en IC vastgesteld, maar mijn hele leven kwakkel ik al met mijn gezondheid.
Inmiddels ben ik arbeidsongeschikt. Na 36 jaar fulltime werken en een druk sociaal leven zit ik noodgedwongen thuis. Ik kan maar twee ‘intensieve’ dingen per week doen zoals koffie drinken met een vriendin of naar de kapper.
Spontane uitstapjes zitten er daardoor niet in.
Als ik een weekend met mijn grote liefde Maurice weg wil, moet ik me daar dagen op voorbereiden. Als ik weer terug kom, moet ik ruim een week bijkomen.
Dus koken we lekker thuis en huren we films.
Mijn sociale leven vind via sociale media plaats. Via Hyves klets ik wat af met mensen uit heel Nederland en zelfs uit Oostenrijk.
 
Ik geniet van de kleinste dingen in het leven. Een broodje smeren met Maurice of lachen om stomme grapjes.
Ik ben ook graag buiten in de tuin met mijn katten en kippen om me heen.
 
Ik baal ervan dat er zo weinig bekend is over Sjögren en dat sommige mensen het afdoen als een kwaaltje met een grieperig gevoel of als aanstellerij.
Het is een onzichtbare ziekte. Maar ik slik 38 pillen per dag en nog heb ik altijd pijn.
Beter word ik nooit meer. Zolang het beheersbaar blijft, ben ik gelukkig. Ik ben een mèns, geen ziekte.

©2012

Back to experience stories

More news