To the content
Information and contact with fellow sufferers for everyone with Sjögren's disease
Leven met Sjögren

The story of Marijke Breunesse

News

I am Marijke Breunesse, 54 years old, married with three boys aged 18, 21 and 25.


 

Ik ben Marijke Breunesse, 54 jaar, getrouwd en drie jongens van 18, 21 en 25. Alles woont nog thuis.


Mijn hele leven lang al allergisch voor van alles en nog wat. Werd steeds erger.
Ik heb verschillende kuren hier voor gehad.
In april 2010 ben ik geopereerd aan mijn enkel. De enkelbanden zijn ingekort en herstel van een scheurtje in een pees. Maar de genezing duurde lang tot ieders verbazing en sinds die tijd heb ik altijd jeuk aan mijn scheenbeen.

In dec 2010 kreeg ik keelontsteking en vanaf die tijd begon de ellende. Ik bleef moe.
Toen heb ik verschillende antibioticakuren gehad. Waarschijnlijk slechte weerstand.

In april 2011 waren ineens een aantal speekselklieren ontstoken. Toen werd voor het eerst Sjögren genoemd. Maar in het bloedonderzoek waren geen anti-stoffen aanwezig. Wel het Pfeiffer-virus en er werd gedacht aan een broertje hiervan.

Maar in oktober was ik nog steeds moe en eigenlijk werd ik alleen maar beroerder.
Toen ben ik bij de reumatoloog gekomen. Echos van de speekselklieren gaven ontstekingen aan maar in het bloed nog steeds geen afwijkingen.

Uiteindelijk is er een lipbiopsie gedaan en die toonde duidelijk Sjögren aan. Dus Sjögren zonder bloedafwijkingen.

In jan 2012 heb ik een PET-scan gehad omdat de speekselklieren ontstoken bleven en ik zo moe was.
Maar dat was allemaal goed.
Intussen was ik begonnen met plaquenil.
In de periode januari tot juli 2012 ben ik vijf keer geopereerd aan mijn handen: 2 x carpaal tunnel syndroom en 3 x springvingers.
Vanaf die tijd kreeg ik meloxicam erbij. Daarmee gaan mijn handen wat beter maar nog altijd blijf ik een 'onhandige thomas'.

In aug 2012 begonnen de speekselklieren weer continu te ontsteken.
Ik kreeg Tramadol voor de pijn erbij.
Vanaf augustus 2011 tot januari 2013 was ik 11 kilo afgevallen. Hierdoor ben ik begonnen met prednison 7,5 mgr per dag. Hier reageer ik goed op.
Als ik extreem moe ben of de klieren spelen op, dan verhoog ik de prednison een keer met 15 en 10 mgr en dan gaat het goed.

In april heb ik een beginnende netvliesloslating gehad en moest ik stoppen met de plaquenil.
Maar vanaf die tijd had ik weer het zware grieperige gevoel.
In overleg met de oogarts ben ik toch opnieuw begonnen met plaquenil maar we zijn er niet blij mee.

Ik heb veel last van mijn ogen. In 2011 ben ik geholpen aan staar in linker oog. Momenteel in dat oog nastaar en in rechteroog staar. Door een verhoogd risico op net vliesloslating durven ze nog geen operatie aan.

Ik heb een verhoogd risico op netvliesloslating door oogafwijkingen, medicijnen en erfelijkheid (moeder is hierdoor op 60-jarige leeftijd blind geworden) en vanaf augustus klieren de klieren weer aan een stuk door.

Verder ben ik gevoelig voor licht, waardoor ik sinds kort steeds meer binnen met een zonnebril op loop. Ik vind dit nog altijd erg moeilijk omdat er een reële angst aanwezig is om blind te worden.

Ik heb net een week lang 15 mgr prednison gebruikt en zit deze week op 10 mgr om volgende week weer te komen op 7,5 mgr.
Daarnaast heb ik veel last van moeheid en een moeheid die zo van het ene op het andere moment op je valt.

Mijn reumatoloog gaat nu de voordelen en nadelen van Ritumab bekijken. Dat vind ik wel spannend, want ik hoor veel nare verhalen maar ik heb een hele fijne en goede reumatoloog.

Verder wordt het eten, zeker het warm eten, een steeds groter probleem. Het is allemaal zout, het is vies of te droog.
Nu door deprednison gaat het met de moeiheid iets beter als ik me houdt aan vele rustmomenten, 's ochtends en de middag in ieder geval gaan liggen. Soms, ja eigenlijkwel vaak, voel ik me geen 54 jaar maar misschien wel 70 jaar.

Maar volgens iedereen zie ik er toch goed uit, "dus zal het wel meevallen". Opmerkingen waar ik mijn buik van vol heb.
Gelukkig heb ik wel een reumatoloog die telkens zegt "wat ziet u er toch moe uit". Pas nu met de prednison ziet ze verbetering. Op het moment neemt zij contact op met Groningen voor verder overleg.

Dit was mijn verhaal.
Groetjes!
 

© 2013
Back to experience stories

More news