Naar de inhoud
Informatie en lotgenotencontact voor iedereen met de ziekte van Sjögren
Leven met Sjögren

Het verhaal van Richard Troost

Nieuws

Ik ben Richard Troost, 42 jaar en al sinds 1993 officieel Sjögren patiënt.


 

Ik ben Richard Troost, 42 jaar en al sinds 1993 officieel Sjögren patiënt. Maar eigenlijk ben ik al vanaf kleins af aan met droge ogen bekend, droge mond.
In 1998 stond ik op de wachtlijst voor een grote teencorrectie op de wachtlijst. Aangezien ik astma patiënt ben moest ik voor de preoperatieve screening naar de longarts. Ik had een longarts in een ander ziekenhuis als waar de operatie zou plaatsvinden en die was langdurig ziek. En zijn collega stond bekend als wie op hem wacht het langst stond ook op het bord. Nu ben ik een ongeduldig typje en dus dat ging hem niet worden.
Ik werd gezien door de longarts en het beviel mij zo goed ben er een beetje blijven hangen. Maar om even tot de kern van de zaak te komen ik zag bij toeval een folder over de ziekte van Sjögren in een folderrek van het patiënten service bureau en die nam ik gelijk mee naar huis. Nu was 1998 een patiënten service bureau in 1998 nog een unicum.
Thuis ben ik de folder gaan lezen en dacht van oké. 
Ik kreeg een paar dagen later 2 informatiebrochures over de diagnostiek van de ogen en de behandeling geschreven door Dr. van Bijsterveld. 

Verder ben ik vrijgezel ik heb wel heel veel lieve vriendinnen en vrienden. Ik ben zelf heel mijn leven door mijn lieve tante verzorgd en dat doet ze nu nog steeds. Ik heb wel een eigen woning, maar doordat ik helaas ernstig ziek ben kan ik niet constant naar mijn eigen woning op 3 hoog zonder lift. In 2011 werd er namelijk darmkanker geconstateerd en ik heb 2 grote darmoperaties ondergaan in 5 dagen tijd waarvan de laatste levensreddend was, omdat er een naadlekkage was ontstaan en dat gebeurd normaal in minder dan 5% van de gevallen. Helaas was er sprake van dat er onrustige cellen in de biopt waren te zien en dan krijg je voor de zekerheid 12 chemokuren verspreid over 2 weken en dan 3 dagen. De 1e dag krijg je de chemo in het ziekenhuis, je krijgt dan een pompje mee waar chemo inzit en dag 2 wordt die tijdelijk afgekoppeld, daarna weer een paar zakjes chemo’s. Daarna weer naar huis met het pompje. Dag 3 dan wordt alles afgekoppeld en het port a cat systeem afgekoppeld. Een port a cat is een geïmplanteerd kastje in je borstkast en die zit met een draad vast in een bloedvat. Wel vermoeiend dat heen en weer gereis. Maar wat had ik weer kreeg een allergische reactie voor een van de bestandsdelen. Ik kreeg jeuk en dat is niet ongewoon, maar deze jeuk was zo erg heftig dat ik belde naar de verpleegkundige en die sloot het systeem af en spoelde mij met een zoutoplossing door. Daarna kreeg ik per infuus Tavegil een anti allergiemedicijn. Daarna werd de dosis van de chemo langzamer ingelopen. Twee weken erna weer allergische reactie. De dienstdoende oncoloog zei weet je wat we gaan een langzaam schema doen moest ik tot ’s-Avonds laat blijven nou dat snap je wel dat was balen.
I.O.V met de oncologen en de oncologieverpleegkundigen en de externe oncologen van het Daniel Den Hoed werd er besloten dat ik dan maar dat het zo langzaam in moest lopen dat ik een nacht moest blijven. Maar met dien verstande dat alles langer duurde. De 3e dag was ik niet om 11:00 klaar, maar om 22:00 of soms om 23:45 en moest dan even naar het ziekenhuis om alles te laten afkoppelen. Nou daar was ik helemaal niet blij mee. Ik was kapot en dat duurde meestal 4 á 5 dagen. Veel slapen. Half maart was ik klaar. 
Half april ging de port a chat eruit. Dat zou naar zeggen een fluitje van een cent zijn onder lokale verdoving en 5 minuten werk. Dus ik met volle moed erheen. Nou lig je daar en ze verdoven het en ja hoor bingo van hij zit wel heel erg diep verstopt. Bindweefsel had er een leuk jasje omheen gebouwd. Van meneer ik moet er een 2e chirurg bij halen. Op een gegeven moment zegt hij hij zit zo diep dat kan ik niet meer gewoon verdoven, maar ja we zijn al zover nou dat voelde ik wel. Na ruim 75 minuten was ik ervan af en dichtgenaaid.
Maar de ellende is nog niet over. 2 augustus 2012 ging de telefoon dacht het voor mijn vader was die werd 77 die dag. Maar het was mijn mdl arts die zei we hebben een plekje op de long gezien. Ik dacht gelijk van shit. Ik wist dat darmkanker uit kan zaaien naar de longen. Voor de goede orde ik rook niet.
Toen was er besloten i.o.v. met de longarts een ct scan te maken van de longen. Nou 1 plekje is nog te behandelen. Niet dus er was ook wat te zien op de lever. Ik moest toen met spoed terug naar mijn longarts die liet een longfoto maken en ook een blaastest. Maar 1 week later moest ik naar het Rijnlandziekenhuis in Leiderdorp daar staat namelijk een PT CT scan en die zijn erg duur en dan is het handiger er een paar te hebben verspreid door het land.
De dag erna moest ik een darmonderzoek hebben en natuurlijk bloednerveus en die vieze voorbereidingen. En woensdag zou ik een bronchoscopie krijgen. Ik erheen en melde mij voor mij een bekende afdeling de dagbehandeling van de oncologie. Daarvan werd ik naar de longpoli gebracht en alles werd voorbereid. Op een gegeven moment werd er gezegd van dat mijn eigen longarts wilde praten met mij. Hij zei ik heb slecht nieuws er zijn meer plekken gevonden op beide longen. En ook een plekje op de lever. De bronscopie ging niet door en de dag erna was er een maagonderzoek afgesproken, maar de mdl arts en de longarts vonden het verstandiger beide onderzoeken te annuleren.
Ruim 1 week later moest ik en mijn tante zei gaat meestal als het kan zij is tenslotte nu inmiddels 86 mee. Nou dat wachten duurde in ons gevoel uren. Uiteindelijk heeft de mdl arts de oncoloog gebeld en die zag wel een kans. Ik grijpte die kans direct aan.
Twee weken later op gesprek bij de oncoloog 12 chemo’s weer maar dan andere. Maar wel om de 2 weken en 3 dagen. Moest weer naar de chirurg port a chat erin. Ook nog een verstandskies uitlaten trekken. Een week later weer aan de chemo. Nu was deze chemo zwaar en ik heb ook nog een pa waar de nodige zorg voor nodig is. Heel veel gebeurd door de thuiszorg en de huishoudelijk zorg, maar boodschappen en artsenbezoeken Ed. doe ik altijd hijzelf kan dat niet. En de zorg wil die niet in.
Na 9 kuren werden deze gestopt, omdat ik te ziek van werd. Ik werd wel behoorlijk ziek ervan. Na 4 weken werd er een ct scan gemaakt en helaas bleek dat de tumoren in de longen sterk waren toegenomen. Omdat de arts wist dat ik niet van opgeven houdt kon hij nog 1 ding aan mij aanbieden, maar dat hing van 1 ding af een speciale kleurtest die ze via mijn ct scan konden doen in het Erasmus. Dat duurde 4 weken eer de uitslag er zou zijn.
Na c.a. 3 weken werd ik ziek verkouden en in het weekend kreeg ik koorts tot 39.8. De dienstdoende oncologieverpleegkundige heeft contact opgenomen met de oncoloog van dienst en die zij dat ik direct naar de seh moest komen. Daar werd gelijk gezegd u wordt opgenomen, omdat ik longontsteking. Ik kreeg antibiotica via het infuus uiteraard via mijn port a chat. Na 1,5 dag was het duidelijk dat ik goed reageerde en i.o.v. met de oncologen mocht ik de dag erna naar huis en verder herstellen met orale antibiotica.
Maar nu komt het gekke ik ging er uit en was net thuis en na een half uur stond de ambulance bij mijn vader op de stoep, omdat hij ineens niet meer at en hij is diabeet dus opname was de enige oplossing voor hem. Na een paar dagen ging het beter vermoedelijk buikgriep. Dus weer naar huis. Ik kreeg te horen van de oncoloog dat ik die ene chemo mocht hebben. Een bijwerking huidafwijkingen.
De 1e kuur die duurde ruim 1,5 uur. Na een dag of 5 kreeg ik bobbels op mijn hoofd. Ik belde naar de oncologieverpleegkundige en moest direct komen. De andere dag naar de dermatoloog en die gaf me sterke zalf om de pukkels om mijn huid te behandelen en antibiotica. Na de 3e kuur weer ct en na 1 week de uitslag helaas de kuur had niet gewerkt. En dit was het laatste wat ik kon krijgen.
Ik kom wel op controle en kijken hoe het gaat en als er wat is.
En verder heb ik het weekend erna geholpen bij de stand tijdens het 1e internationale reumaverpleegkundige congres in de Doelen in Rotterdam.
Ondanks alles blijf ik positief en probeer zoveel mogelijk die dingen te doen die ik wil.
Ik ben ook nog mantelzorger van mijn pa en doe ook waar nodig mijn tante helpen.
Ik weet dat het raar klinkt ondanks het slecht nieuws maar ik denk er zo min mogelijk aan en maak al plannen voor volgend jaar.
Ik heb zelf vroeg altijd als vrijwilliger in het verzorgingstehuis 3 keer p.w. activiteiten gedaan, ik hielp met het vervoeren van de bewoners naar de fysiotherapeuten en ging ook met de bewoners zo nodig naar het ziekenhuis of de tandarts. Maar helaas kan dat niet meer, omdat mijn gezondheid het niet toe laat. Maar ik heb wel contact met mijn oud collega’s.
Ik heb zelf een opleiding gedaan voor de zorg en eigenlijk was ik achteraf al ziek tijdens de opleiding. Ik was wel ’s avonds als ik thuis kwam kapot, maar ik dacht dat kwam, omdat ik nog jong was en geen echte werktempo had. Maar achteraf ben ik wel blij dat ik doorheb gezet en die ervaringen mee heb genomen.
Ik hoop dat jullie een beetje een indruk hebben gekregen wie ik ben.

© 2013

Terug naar ervaringsverhalen

Meer nieuws